Hep korktum vücudumun herhangi biryerine dikiş atılmasından, ama insan umut edebiliyor sadece. Önüne geçemiyor korktuğu şeyler olmasın diye.
Bilmem kaç yıllık hayatımda hiç fiziksel acı çekmemiş gibi davranamam. Gonca gül şeklinde yetişmedim. Tekme yedim, ağaçtan düştüm, yüzümün bir kısmı sürtünme etkisiyle yandı, kolum bacağım yarıldı, kafam delindi, araba çarptı, en büyük acıyı bisikleti son hız sürerken düştüğümde asfaltta metrelerce sürüklenirken yüzüm, kollarım ve bacaklarım sürtünürken çekmiştim, bütün derinin yüzülerek kanadığını hissediyorsun canlı canlı. O fena birşeydi işte. Ama, bu sabah başka birşey oldu. Sadece hapşurdum. Hayatımda hiç bu kadar sesim çıkmamıştı acıdan. Engelleyemedim, hatta fakedemedim bile bir anda oldu. Karnımın içindeki bütün etler karşıma dikildi sanki, "n'aaapıyosun yaaa" dercesine.
Sonuç : Hapşurmak hiç bu kadar acı verici olmamıştı..
Etiketler:
Paylaş
Yorum ekleyebilmeniz için Türk Blog Yazarları üyesi olmanız gereklidir.
Bu ağa katılın