Zaman=Zehir

[hazal]

Her saat,her dakika,hatta her saniye bizden bir şeyler alıp götürüyor.Biz farketmiyoruz başlarda;ancak sonradan küçük şeyler birleşip biraraya gelince kendimizdeki değişimi ve yitirdiklerimizi görüyoruz.Bizden kopup gidenler... Bugüne kadar zaman için hep bir "ilaç" tanımı kullanılmıştır.Birçok şarkıya bile konu olmuştur bu.Hatta bir örnek geldi aklıma,Sertab Erener'in bir şarkısında geçiyordu "Zaman basın kanayan yarama" diye.Artık bu düşünceye katılmıyorum.Tamam,zaman birçok şeyi alır götürür;ama söylendiği gibi bir "her şeyin ilacı" değildir.Neden mi?Çünkü,zehirleyerek alıp götürür.Ne demek istediğimi şimdi daha iyi anlatacağım.
Çok büyük bir acı yaşadınız.Günlerce belki aylarca(bilemedin yıllarca)bu acı içinizde kaldı,sizi içten içe yedi bitirdi.Ama,zaman geçtikçe acılar hafifledi,dertler sona erdi ve birgün artık o kadarda üzülmediğinizi ve bu olaya takmadığınızı farkettiniz.Evet,bu olaya bakılınca gerçektende ilaç gibi duruyor;ancak lütfen hatırlatmama izin verin:çeşitli zehirlerden de panzehir yapılabiliyor...
Başka bir örneğe geçelim.Birini çok seviyorsunuz.İster arkadaş ister sevgili farketmez.Ama zaman geçtikçe sevginiz azalıyor.Çünkü sevginiz zehirleniyor!Nerde o en baştaki heyecan?Nerde o en baştaki delice aşk ya da sevgi?Hepsi kopup gidiyor.Geçen her saniye zehirliyor hissettiğimiz her şeyi!İster nefret,ister acı,ister mutluluk,ister sevgi olsun hepsi aynı derecede etkileniyor.Sadece ruh halimize ve etrafımızda gelişen olaylara göre bunu anlama süremiz değişiyor o kadar.
Bayılarak aldığınız bir eşya,belli bir zaman sonra odanızdaki diğer şeyler gibi sıradan gelmeye başlar.Sıkar hatta bir müddet sonra.En çok sevdiğiniz insan yeri gelir şu anda görüşmediğiniz hatta sokakta görseniz selam vermeyeceğiniz biri olur.Hatıralar kalır geriye.
Hani ilaç?Gelsin iyileştirsin,tedavi etsin.Ama,olmuyor.Aynı heyecan,aynı çoşku,aynı tutku ya da aynı kin beslenemiyor.Zaman her şeyimizi etkiliyor.Hem duygularımızı zehirliyor hem de bizi yavaş yavaş yaşlandırıyor.Gün geliyor elden ayaktan düşüyoruz.Nerde o gençlik günleri diyor insan sonra.
Zamanın akışına karşı değilim.Eğer o olmasaydı hala daha bizi üzen şeyler aynı canlılığıyla hayatımızı ele geçirmeye devam ederdi.Bu da insanı intihara sürükler.İyiki akıp gidiyorda bizden birçok şeyi alıyor.Çok ciddiyim.İlaç konusunda tereddütlerim var sadece.Yoksa,zamanı yargılayacak değilim.İyisiyle kötüsüyle bu hayata katlanıyorsak bunada katlanırız.
Pekii,herzaman başarılı olur mu?Hayır tabiikide.Herzaman bunu başaramaz.İnsanlar yıllarca hatta bir ömür boyu aynı insanla dostluğunu,sevgisini,sırlarını paylaşır.İlerleyen yıllar sahip olduklarımızı yıkar,parçalar,söker atar demiyorum.Sadece olan etkilere bakış açım bu.Yoksa her defasında tutturamıyor hedefi.Şunu atlamamalıyımki insanına görede değişen bir şey bu :).
Bırakalım kafasına göre takılsın.Zehir etkisi gösterse de hayatımıza olumlu bir yön katmıyor da değil hani :).