tuncel ergun's Page

Gece 01:30
En sevdiğim saatler, hadi bir şeyler karalıyayım şişsin biraz kafanız.
Biraz felsefe yapıyım size içinde hayat olsun yaşam olsun mutluluk olsun mesela.

Bazen herşeyin bittiği yada bittiğini zannettiğimiz zamanlar olur.
Hani canımız hiçbirşey istemez o zamanlarda, yalnız kalmak isteriz.
Bitmiştir gözümüzde, bitmiştir eskisi gibi olmayacaktır artık.
Yaşamı sorgularsınız, varlığı, adaleti sorgular, tıkanırsınız.
Çokmu şey istersiniz?
Mutluluk bu kadar zor mudur?
Evet
Mutluluk bu kadar zordur.
Mutluluk anlayış ister, sabır ister.
Mutluluk ''ben'' de olmak istemez.
''Ben'' ne kadar katılaşır, ne kadar ön plana çıkarsa mutsuz olursunuz.
Arzularımız isteklerimiz maddi beklentilerimiz dir ''ben'' i besleyen.
Dostum,
Mutluluğun sırrı burada gözümüzün önünde.

Arzu ve heveslerim yok, ayağıma dolanan çer çöp yok, ben de yokum.
Asıl gerçek olan olmasa, ben de olmayacaktığım diye söze başlandığında ,
gerçekten var olmanın ilk adımını oluşturuyoruz.

Ama söze ''ben'' diye başlayınca, kibir ve böbürlenme birlikte geliyor.
Ve başlıyor mutsuzluklar zinciri...
Kaldı ki aslı ham acı ve üzüntü olan bir dünyada yaşıyoruz.
Mutlu olmayı beklemek ne kadar hayalse mutsuzluktan şikayet etmek,
sızlanmakta bir o kadar abestir.
Günlerimiz hep böyle geçip gidecek.

Aklıma Cahit Sıtkı'nın bir şiiri geldi:

Ne doğan güne hükmüm geçer,
Ne halden anlayan bulunur;
Ah aklımdan ölümüm geçer;
Sonra bu kuş, bu bahçe, bu nur.

Ve gönül Tanrısına der ki:
- Pervam yok verdiğin elemden;
Her mihnet kabulüm,yeter ki
Gün eksilmesin penceremden!

Hadi fazla sıkmayalım okuyucuları, başka bir gün karalamalara devam ederiz.