Neslihan Öncel's Page

.




Ceplerine hüzün sıkışmış her gecenin
Duvarına karalıyorum adını
Sebepsiz gizler ekiyorum
Bahçemdeki bir avuç toprağa
Gözlerine doğru ilerleyen yoksul yalnızlıklara
Pusular kuruyorum menekşelerin gölgesinde
Güvercinler haber getiriyor bana
Yürüdüğün yolları...
Yüzüne esen rüzgârların ellerinde
Omzundaki ağrının sebebine
Tepelerin uzun soluğuna
Tuzaklar kuruyorum
Çok basamaklı bir merdivenin
Yanakları kızaran uykusuna
Bir düş daha ekliyorum
Senden habersiz






neslihan öncel / düş

nisan 2… Devam

.








belki sonra yine gideriz
birlikte...
anahtar deliğinden bakarız
kapının
kimse görmez bizi
bir yağmur yağar
camın önündeki güvecinin ağzı ıslanır
sen unutursun arka bahçedeki körebeyi
sallana sallana köşe başından döner
mahellenin delisi
bir bakarsın cebinde elma çekirdekleri
talihin döner
yüzün değişir
terleyen ellerin kurur belki
sen yine de yanına al
uykunu
sonra yine gideriz
birlikte...





neslihan öncel/kafes
mart 2009 /sakarya

.




"aynı düşün içinde kaç kez kaybolur insan?"







kelimelerce uzaktayım
sana!
mevsimlerin içine gizlediğim adını
kimseler göremesin diye
tütsüler yakıyorum ikindi vakitleri
hertarafım mavi
hayalini kurduğum
balıkçı kasabasındayım şimdi
bir kaç midye kabuğu topluyorum
kumların arasından
cam bir kavonuzun içinde birikiyorlar
günler geçiyor
bekliyorum
deniz deliriyor hava kararınca
kayalara vuruyor yumruklarını
öfkeli bir adam gibi
fırtına kuşları rüzgara karşı kanat çırpıyor
geceyi bölüyor… Devam

"ve şimdi ruh kesiklerim ne zaman kanasa,
yumuyor gözlerini içimde kömür karası bir yara."



arkasında bir duvar olmalıydı her insanın. herşeye küs olduğunda, dönüp sırtını hayata, o duvara yüzünü saklamalıydı. ardına saklanmalıydı belkide... kendinden bile saklanmak istiyor insan bazen. ağır geliyor bedeni, taşıyamıyor ruhunu... unutmak eski bir düşü, bu kadar zor mu gelir insana? unutamıyorum sırtıma hünerle işlenmiş mevsimleri. kendi düşlerimin altındayım, yazgım tarafından işgal edildi haya… Devam