yağmur yağıldığında, bazen, avuçlarım göğün maviliğini anımsıyor. tüm düşpörçüklerini! duvarda asılı kalmış aksini işitiyorum vaktin. düşüldüğünde yağmur, renklerini yitirmiş bir Kavsıkuzeh taşıyor teninde. ki yağmur onun gözyaşlarıdır, biliyorum.

yağmur yapılıyorken, bazen, yalnızlık dünyanın en ıslak mendilidir. çünkü büsbütün onun üzerine yağılır yağmur. ve Kavsıkuzeh, yalnızlığın olağan simyasıdır yağmurlu eller göğe çevrildiğinde beliren, biliyorum.